EPM2A/EPM2B (NHLRC1; 6q24.3) mutasyonuna bağlı otozomal resesif hastalıktır; nöron aksonları ve dendritlerinde lafora cisimcikleri birikir. Adölesan başlangıçlıdır; şiddetli baş ağrısı, miyoklonus ve oksipital nöbetler dahil jeneralize tonik-klonik nöbetlerle başlayan hızlı ilerleyen epilepsi, hızlı bilişsel gerileme, demans ve spastisite görülür. Başlangıçta MRG normaldir, sonra diffüz beyin atrofisi gelişir. Hastalık yaklaşık 25 yaş civarında ölümle sonuçlanır.
LCAT gen defektine bağlı otozomal resesif bir hastalıktır; ters kolesterol transportu gerçekleşemez ve az sayıda olgu bildirilmiştir. Düşük HDL, hipertrigliseridemi, anemi ve ılımlı hemoliz görülür; kemik iliği aspirasyonunda mavi hücreli histiyositler saptanır. Çocukluk ve erişkin yaşta hepatosplenomegali, proteinüri, böbrek yetmezliği ve erken ateroskleroz gelişir; tanı LCAT gen mutasyonu ile doğrulanır.
mtDNA kaynaklı, en sık görülen mitokondriyal fenotiptir; anneden kalıtılır ve MT-ND4, MT-ND6, MT-ND1 mutasyonlarına bağlıdır. Erkeklerde daha sık görülür, genellikle 2.-3. dekatta, genç adolesanlarda da başlayabilir. Akut/subakut, ağrısız, bilateral, santral görme kaybı ile başlar; haftalar arayla sıralı gelişebilir. Fundusta hiperemik, sınırları silik optik disk, peripapiller sinir lifi şişmesi (psödoödem) ve telenjiektatik mikroanjiopati görülür; akut bulgular gerileyince hızlı gelişen optik atrofi kalır. Prognoz kötüdür ve yaklaşık %90 hasta 50 yaşına kadar görme yetisini kaybeder.
Mitokondriyal nörodejeneratif bir hastalıktır ve çocukluk çağı mitokondriyal hastalıklarının en sık fenotipidir. Nükleer ve mtDNA’da yüzü aşkın gen ilişkilidir; genellikle 3 ay-2 yaşta başlar. Bazal ganglia, talamus ve beyin sapı bilateral simetrik etkilenir. İlk yılda beslenme güçlüğü ve kazanılmış becerilerin kaybı ile gelişimsel gerileme görülür; oftalmopleji, optik atrofi, nistagmus, retinal disfonksiyon ve solunum anormallikleri eşlik eder. Tanı klinik (gelişim kaybı, bazal ganglion bulguları), MR (striatum, beyin sapı ve derin gri cevherde T2 hiperintens simetrik lezyonlar, nekroz/kavitasyon) ve BOS laktat yüksekliği ile konur; laktik asidoz görülür.
X’e bağlı geçişli nadir bir bozukluktur. İlk 6-8 ay normal gelişimin ardından zihinsel gerilik belirginleşir; parmak ve ağız çevresini ısırma biçiminde kendine zarar verme davranışı karakteristiktir.